www.percemler.com : Bilgi ve Paylaşım Sitesi

Namazın sayı ve şekil tarafının hikmeti (sırrı, sebebi, derin manası) üzerine yorumlar yapılmıştır. Ama bunlar beşeridir. Kullar kendi hal ve intibalarına göre yapmışlardır. Herkesi bağlamaz.

Kısaca şunu söyleyebilirim: Namazdan maksat Allah ile daha canlı, daha yakın, daha etkil ilişki kurmaktır. Bu maksatla yapılan başka bir hareket namazın yerini tutmaz (tutsaydı o da emir veya tavsiye edilirdi). Bu yaklaşma (kurb, tekarrub) ve beraber olma (huzur, vuslet) tecrübesinde zihin, şuur ve beden işbirliği yapmalıdır. Bu üçlü işbirliği amacı daha kolay sağlar. Ellerimizi yukarıya kaldırarak “Allahu ekber: Allah uludur, ondan ulusu yoktur” dediğimiz zaman önümüzdeki dünya işlerini, mâsivâyı (Allah’tan başka ne varsa hepsini) arkaya atarız. Çünkü hiçbir şey O’ndan büyük ve önemli değildir Sonra O’nun kelamı (Kur’an) ile konuşmaya başlarız. Bu konuşma bizde, sevgilisinin mektubunu okuyan aşık misali bir hasret, bir iştiyak, bir kavuşma arzusu uyandırır. Bu arzuyu tatmin için huzurda eğiliriz. Bu hareket arzuyu biraz daha kamçılar. Yerlere kapanmak isteriz. Bu da tam olsun diye tekrar düzelir ve oradan secdeye gideriz. Secde kulun Allah’a en yakın olduğu andır, orada mirac yaşanır, sonunda oturur tahiyyât okuruz; tıpkı mirac sonrası Efendimizin okuduğu gibi. Tahiyyat Allah’a içten niyazımızı, övgümüzü, duygularımızı sunmaktır, karşılıklı selamlaşmaktır, yaşanan tecrübe sonunda tanıklık ederek O’nun varlık ve birliğini güçlü bir şekilde dile getirmektir…

Kaynak ; Hayrettin Karaman (internet)

Trackback URI | Yorumlar RSS