Smart Baby Case. İşte geleceğin bebek arabası.

Bebeğinizi dışarıda gezdirirken tüm çevre etkilerinden istemez misiniz? Bu bebek arabası dış etkenlerden tamamen yalıtılmış, özel bir hava temizleme ünitesine sahip, oksijen ünitesi sayesinde dışarıdan havayı temizleyerek filtre ediyor. Aynı zamanda içeride bulunan havanın durumu gösteren ledler var, böylelikle içerideki hava hakkında bilgi edinebilirsiniz. Aynı zamanda [...]]]>

Smart Baby Case. İşte geleceğin bebek arabası.

Bebeğinizi dışarıda gezdirirken tüm çevre etkilerinden istemez misiniz? Bu bebek arabası dış etkenlerden tamamen yalıtılmış, özel bir hava temizleme ünitesine sahip, oksijen ünitesi sayesinde dışarıdan havayı temizleyerek filtre ediyor. Aynı zamanda içeride bulunan havanın durumu gösteren ledler var, böylelikle içerideki hava hakkında bilgi edinebilirsiniz. Aynı zamanda kamera sistemi ile donatılmış smart baby case, ebeveynlere bu kameradan bebeğini uzaktan izleyebileme yada oksijen durumunu kontrol etme imkanı sağlıyor. Çarpma, darbe ve devrilme gibi dış etkenlerdende oldukça arındırılmış.

Kaynak ; zamazing

Bu yazı bu gün 1 defa, toplamda 625 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

15 milyon öğrenci ders başı yaptı…

Bilecikli Ahmet ise, Mecidiyeköy ’deki Profilo trafik ışıklarında elindeki kağıt mendilleri satmak için yeşil ışığın yanmasını bekleyen araçların camlarını tıklatıyordu.

“Sen okula gitmiyor musun” dedim, gerisi geldi: - İki sene önce dördüncü sınıfı bitirdim ve bıraktım. - Neden? - Babam hapse girdi… - Ne yaptı ki? - İnce iş… Şimdi anlatamam… - Annen neden çalışmıyor peki? - [...]]]>

15 milyon öğrenci ders başı yaptı…

Bilecikli Ahmet ise, Mecidiyeköy ’deki Profilo trafik ışıklarında elindeki kağıt mendilleri satmak için yeşil ışığın yanmasını bekleyen araçların camlarını tıklatıyordu.

“Sen okula gitmiyor musun” dedim, gerisi geldi:
- İki sene önce dördüncü sınıfı bitirdim ve bıraktım.
- Neden?
- Babam hapse girdi…
- Ne yaptı ki?
- İnce iş… Şimdi anlatamam…
- Annen neden çalışmıyor peki?
- O da çalışıyor, aha orda… (Eliyle 10-15 metre uzakta kucağında bir bebekle dilenen kadını gösteriyor.)
- Oooo, iyisiniz… Bu ışıklar sizin kontrolünüzde yani…
- Kız kardeşim de cam siliyor…
- Vay, vay, vay… İyi para götürüyorsunuzdur…
- Üçümüz günde 200-250 liradan aşağı toplamıyoruz…
- Ayda 6 milyar eder…
- Geçiyor… Ama pazar günleri çalışmıyoruz… Çünkü pazarları bu ışıklar tıkanmıyor. İş olmuyor. Ben de balık tutup satıyorum. Sana da getireyim mi?
- Boş ver balığı, o kadar parayı ne yapıyorsunuz?
- Birazını babama gönderiyoruz, birazını yiyoruz, yarısını da biriktiriyoruz.
- Biriktirince ne yapacaksın, dükkân mı açacaksın kendine?
- Manyak mıyım be abi, ne dükkânı… Araba alacağız. Babam hapse girmeden önce korsan (kaçak taksicilik) yapıyordu, büyüyünce ben de aynı işi yapacağım.
- Ev almayacak mısınız?
- Evimiz var, xxxxxxxx verdi. xxxxxxxxx’de…

Bu sırada ışık yeşile dönüyor ve arkamdaki araçların sürücüleri kornalarına abanmaya başlıyor… Ama muhabbet tatlı, Ahmet’le biraz daha konuşmak için arabayı iyice kenara çekiyorum.

- Okulu tamamen bıraktın yani…
- Okusam ne olacak ki? Benim öğretmen yirmi yıl okumuş, bin lira kazanıyor. Yaşanır mı o parayla? Hem ben her gün internete giriyorum, o yeter.
- Bilgisayarın da mı var?
- Niye olmasın ki?
- Peki; arkadaşların okula giderken hiç mi üzülmüyorsun?
- Önce üzülüyordum, ama artık sigara paralarını bile ben veriyorum. En zenginleri benim şimdi.

Ahmet işin kolayını bulmuş, yolunu çizmiş; ne söylesem nafile… Vedalaşıp gitmek için hamle ediyorum, suratı asılıyor:
- O kadar çene çaldık, bir beşlik bile atmayacak mısın?

Dün 15 milyon öğrenci dersbaşı yaptı…
Şanslı olanlar üniversiteyi kazanıp, öğretmen, doktor, mühendis olacak ve Ahmet’in dediği gibi ayda bin liraya talim edecek. Çoğu da işsizler kervanına katılacak.
Ahmet ise o zamana kadar çoktan altına arabasını çekip, korsana başlamış olacak.
Belki de işleri iyice yoluna girecek ve “filo” kuracak…
Çoğumuz sokakta gördüğümüz o çocuklara acıyoruz ya…
Bence asıl kendi çocuklarımızın geleceği için kaygılanmalıyız!

Kaynak; internet..

Bu yazı bu gün 1 defa, toplamda 427 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

İş adamı tıraş olurken bir yandan da berberiyle sohbet etmektedir. Derken, kapının önünden ağır ağır geçmekte olan paspal bir çocuk görürler. Berber, iş adamının kulağına fısıldar; ‘Bu çocuk var ya, dünyanın en aptal çocuklarından biridir! Bak; dikkat et şimdi…’ Berber çocuğa seslenir: ‘Ali, buraya gel!’ Bunun üzerine çocuk sakince dükkâna girer ve yüzündeki aptalca sırıtmayla berberi selamlar. Berber [...]]]> İş adamı tıraş olurken bir yandan da berberiyle sohbet etmektedir. Derken, kapının önünden ağır ağır geçmekte olan paspal bir çocuk görürler. Berber, iş adamının kulağına fısıldar;
‘Bu çocuk var ya, dünyanın en aptal çocuklarından biridir! Bak; dikkat et şimdi…’
Berber çocuğa seslenir:
‘Ali, buraya gel!’
Bunun üzerine çocuk sakince dükkâna girer ve yüzündeki aptalca sırıtmayla berberi selamlar. Berber işadamının kulağına sessizce, ‘bak şimdi’ diye fısıldar ve bir elinde beş yüz bin, diğer elinde beş milyonluk bir banknot olduğu halde çocuğa sorar:
‘Hangisini istiyorsan alabilirsin?’
Çocuk dalgın dalgın bir beş yüz bine bir de beş milyona bakar ve sonunda beş yüz binlik banknotu hızlıca çekerek berberin elinden alır. Berber işadamına döner ve gülerek:
‘Gördün mü? Sana söylemiştim.’ der.

Tıraş bitince işadamı sokağa çıkar ve az ileride kendi kendine oynayan Ali’yi görür. Yanına giderek, neden beş milyonluk değil de, beş yüz binlik banknotu aldığını sorar. Çocuk hiç de aptalca olmayan bir sırıtmayla yanıt verir :

- Eğer beş milyonluğu alırsam oyun biter!

Dale Carnegie

Kaynak ; internet

Bu yazı bu gün 0 defa, toplamda 348 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

Evde çocuk güvenliğinin sağlanması konusunda ülkemizde profesyonel anlamda ilk kuruluş. Konuyla ilgil detaylara ulaşmak için buradan yada buradan buyrun…

Bu yazı bu gün 0 defa, toplamda 287 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

O’nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz… Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla o hüzünden, bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz… ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin… O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain… sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, [...]]]>

O’nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla o hüzünden, bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz…
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa…
dünyanın en güzel yeri O’nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse…
hayat O’nunla güzel ve onsuz müptezelse…
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O’nun yüzü pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar…
her şiirde anlatılan O’ysa…
her filmin kahramanı O…
her roman O’ndan söz ediyor, her çiçek O’nu açıyorsa…
bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa, iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa…
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa…
eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O’nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız…
mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O’na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken “keşke O anlatsa” diye iç geçiriyorsanız…
kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü…
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu…
hem kimseler duymasın, hem cümlealem bilsin istiyorsanız…
O’nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse…
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse…
gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de; bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O’nun yüzü suyu hürmetine…
uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa…
dışarıda yer yerinden oynuyor ve “içeri”de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa, nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız…
kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim…
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa…
Her gidişte ayaklarınız “Geri dön” diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla…
…o halde yarın sizin gününüz!..
“Çok yaşa”yın ve de “siz de görün”üz.

Bu yazı bu gün 0 defa, toplamda 261 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

Sinif ögretmeni, çocuklarin uykulari üzerine bir arastirma yapiyordu. Rüya görmenin insan ruhunu ne kadar rahatlattigini ve onlar için ne kadar gerekli oldugunu belirttikten sonra:

- Söyleyin bakalim!. dedi. Bu gece ne gördünüz?

Çocuklar, tek tek el kaldirarak rüyalarini anlatmaya basladilar. O haftaki rüyalarin bir çogu, üç gün önce meydana gelen korkunç tren kazasi ile ilgiliydi. [...]]]>

Sinif ögretmeni, çocuklarin uykulari üzerine bir arastirma yapiyordu. Rüya görmenin insan ruhunu ne kadar rahatlattigini ve onlar için ne kadar gerekli oldugunu belirttikten sonra:

- Söyleyin bakalim!. dedi. Bu gece ne gördünüz?

Çocuklar, tek tek el kaldirarak rüyalarini anlatmaya basladilar. O haftaki rüyalarin bir çogu, üç gün önce meydana gelen korkunç tren kazasi ile ilgiliydi. Bir de, cinnet geçiren bir emeklinin, karisi ve çocuklarini yol ortasinda biçaklamasi ile…

Ögretmen, arka siralarda oturan bir ögrencinin el kaldirmadigini görünce, ona dogru yaklasip:

- Hayrola arkadas!. dedi. Yoksa sen hiç rüya görmüyor musun?

Küçük çocuk, yanaklari pembelesirken:

- Elbette görüyorum!. diye gülümsedi. Ama benim rüyalarim çok farkli.

- O zaman, gördügünü anlat!. dedi ögretmen. Ayni seyleri görmen gerekmiyor.

Küçük çocuk:

- Ben, dedemle birlikte gittigim balik avini gördüm!. dedi. Köyümüze yakin olan derede idik. Ve koca bir balik tutarak eve götürdük.

Ögretmen, yaptigi çalismayi, bir sonraki dersinde de sürdürdü. O hafta görülen rüyalarin büyük bir çogunlugunda, petrol zengini bir ülkenin bombalanmasi sirasinda ölen yüzlerce çocuk vardi. Diger rüyalar ise, meshur bir sarkicinin ayagindan vurulmasi ve is adamlarindan birinin kaçirilmasi ile ilgiliydi.

Ögretmen, arka siradaki ögrencinin bu sefer de el kaldirmadigini görerek yanina gitti ve ona ne rüya gördügünü sordu.

Küçük çocuk, disaridaki karli daglara bakip:

- Geçen hafta bir çok kuzumuz dogdu, dedi. Rüyamda onlari, dagin yamacindaki pinara götürmüstüm. Bu arada çiçeklerle konusup, gökyüzündeki kuslarla yaristim. Onlar gibi uçuyordum havada.

Ögretmen, arastirmasini biraz derinlestirdiginde, çocugun diger kardeslerinin de ayni türde rüyalar gördügünü ögrendi. Hatta dedesi bile, onlar gibiydi.

Sonunda merak edip:

- Hep bu türden rüyalari görmeniz çok harika! dedi. Sanki birer film gibi her biri. Yoksa bunun için bir formül mü var?

Küçük çocuk:

- Bilmiyorum ögretmenim!. diye gülümsedi. Televizyon alamayacak kadar fakir oldugumuz için, Allah bize bu filmleri gösteriyor olmali.

Kaynak ; eyolla

Bu yazı bu gün 0 defa, toplamda 411 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

Bu yazı bu gün 1 defa, toplamda 1175 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

1 ) Köşe başındaki süpermarkete gidin. Hiçbir şey satın almadan kasaya yönelin ve cebinizdeki bütün parayı kasiyere verin. Daha sonrada yandaki eczaneye gidin kredi kartı ile ilaçlar alın. Akşam saat 17:00 [...]]]> Çocukları çok seviyor, çocuk istiyorsunuz. Karar vermeden önce, çocuklu yaşama kendinizi hazırlamaya ne dersiniz ?
(Kararını çoktan vermiş olanlar da, başınıza geleceklerin birazından haberdar olmuş olacaksınız.)

1 ) Köşe başındaki süpermarkete gidin. Hiçbir şey satın almadan kasaya yönelin ve cebinizdeki bütün parayı kasiyere verin. Daha sonrada yandaki eczaneye gidin kredi kartı ile ilaçlar alın. Akşam saat 17:00 ile 22:00 arasında elinizde yaklaşık 4kg. Ağırlık taşıyarak sürekli ev içinde volta atın. Saat 22.00′de ağırlığı yatağa bırakın. Saati 24.00′e kurun ve yatın uyuyun. Saat tam 24.01′de kalkın 4 kg. ağırlığı tekrar elinize alın ve saat 01.00′e kadar evin içinde dolaşın. Ağırlığı tekrar yatağa koyun. Saatin alarmını 03.00′e kurun. Yatın. Uyuyamayacağınız için tekrar kalkın; bu kez elinizde ağırlık olmadan evin içinde dolanıp durun. Koltukta kendinizden geçin. 03.00′te çalan alarm ile fırlayın, 15 dakikalık uykunun sersemliği ile yatağa yönelin, ağırlığı elinize alın. Saat 04.00′e kadar elinizde ağırlık varken karanlıkta dolanın ve bu arada yüksek sesle çocuk şarkıları, ninniler söyleyin. Kendinizden geçerek bir süre daha uyuyun. Böylece toplam uyku miktarınızı 45 dakikaya yükseltin. Kahvaltıyı hazırlayın. Güler yüzlü olun ve bunları 5 yıl boyunca her gece tekrarlayın.

2 ) Eve canlı bir ahtapot getirin. 5 yıl boyunca düzenli bir biçimde her sabah onu giydirmeye çalışın. Ayrıca ahtapotu bir çuvala, hiçbir kolu dışarıda kalmayacak şekilde, en kısa zamanda sokmanın provasını yapın.

3 ) Bir kavun alın. Kavunun üstünde bir delik açın. Kavunu uzunca bir iple tavana asıp, sallayın. Kavun sağdan sola sallanırken, bir kaşık sıcak su alın, sallanan kavunda daha önce açmış olduğunuz deliğe, yere dökmeden sokmağa çalışın.

4 ) Ağzınızdan çıkan her cümleyi en az beş kez daha tekrarlayarak konuşmaya alışın. Bunu bir yaşam biçimi haline getirin.

5 ) Dışarıya çıkmak için giyinin. Banyonun kapısı önünde tam tamına yarım saat bekleyin. Aşağıya inin. Kapının önünde beş dakika bekleyin. Sonra tekrar eve dönün. Tekrar dışarıya çıkın. Evin önündeki yolda yürümeye başlayın çok ama çok yavaş yürüyün. Yürürken de yerde gördüğünüz her sigara izmaritini, çikleti, kirli kağıdı, mendili, karıncayı dikkatle ve uzun-uzun seyredin. Aniden “yeter artık senden çektiğim” diye avazınız çıktığı kadar bağırın. Eve geri dönün. Her gün böyle yürüyüşler yapın.

6 ) Süpermarkete gidin. Yanınıza da orta büyüklükte bir keçi alın. Süpermarkete girince keçiyi serbest bırakın. Daha sonra da keçinin içerde kırıp, tahrip ettiği her şeyin parasını sorgusuz sualsiz peki deyip ödeyin.

7 ) Evdeki koltuklara tereyağı bulayın. Perdelere de reçel bulaştırın.

8 ) Mutfakta pişmekte olan bir adet balığı çalın ve onu misafir odasında bir yere saklayın. Balığın odada 5 ay kimse tarafından bulunmadan kalmasını sağlayın.

9 ) Evdeki yeni sulanmış çiçeklere elinizi sokun ve aldığınız çamurlar ile temiz duvarlar üzerinde figürler yaratın.

Şimdi lütfen bir daha düşünün. Hala çocuk istiyorsanız, aynı zamanda derhal bir psikolog bulmanızın da gerektiğini anlamışsınızdır.

Kaynak ; internet

Bu yazı bu gün 0 defa, toplamda 254 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)

Bir sabah Küçük çocuk okuldayken Öğretmeni seslenmiş: “Bugün çiçek resmi çizeceğiz” Küçük çocuk çok sevinmiş Resim yapmayı çok severmiş. Her türlü resim yapabilirmiş: Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler Trenler, tekneler Mum boyalarını çıkarmış Ve başlamış [...]]]> Bir zamanlar küçük bir çocuk okula başlamış.
Oldukça küçük bir çocukmuş.
Okulsa büyük bir okulmuş.
Ama küçük çocuk bahçe duvarından sınıfa yürüyerek gideceğini keşfettiğinde mutlu olmuş.
Bundan sonra okul ona eskisi kadar büyük görünmemeye başlamış.

Bir sabah
Küçük çocuk okuldayken
Öğretmeni seslenmiş: “Bugün çiçek resmi çizeceğiz”
Küçük çocuk çok sevinmiş
Resim yapmayı çok severmiş.
Her türlü resim yapabilirmiş:
Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler
Trenler, tekneler
Mum boyalarını çıkarmış
Ve başlamış çizmeye
Ama öğretmeni “Bekleyin! Daha başlamayın.” diye bağırmış.
Ve herkes hazırlanana kadar beklemişler.
“Şimdi” demiş öğretmeni
“Çiçek resmi yapacağız.”
Küçük çocuk sevinmiş.
Çiçek resmi yapmayı çok severmiş.
Güzel çiçekler yapmaya başlamış
Pembe, portakla rengi ve mavi, rengarenk çiçekler.
Ama öğretmeni
“Bekleyin! Ben size nasıl yapacağınızı göstereceğim.” demiş.
Tahtaya bir çiçek resmi çizmiş
Sapı yeşil, kendi kırmızıymış
“İşte böyle. Tamam şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmenin çizdiği çiçeğe bakmış.
Sonra da kendi çiçeğine
Kendi çizdiği çiçeği daha fazla sevmiş
Ama bunu söylememiş
Kağıdın öteki yüzünü çevirmiş
Ve öğretmeninkine benzer bir çiçek çizmiş,
Yeşil saplı kırmızı renkli bir çiçek

Başka bir gün küçük çocuk kapıyı kendi başına açabilmeyi başardığında
Öğretmeni”Bugün hamur çalışacağız. ” demiş.
Küçük çocuk çok sevinmiş.
Hamurla oynamayı çok severmiş
Hamurdan çeşitli şeyler yapabilirmiş:
Yılanlar, kardan adamlar,
Filler, fareler,
Arabalar, kamyonetler.
Ve hamurunu yoğurmaya başlamış.
Ama öğretmeni
“Bekleyin! Daha başlamayın.” diye bağırmış.
Ve herkes hazırlanana kadar beklemişler.
“Şimdi” demiş öğretmeni “Tabak yapacağız”
Küçük çocuk çok sevinmiş, tabak yapmayı çok severmiş.
Çeşitli boylarda ve şekillerde tabaklar yapmaya başlamış.

Ama öğretmeni:
“Bekleyin! Ben size nasıl yapılacağını göstereceğim. “demiş
Ve herkese derin bir tabak nasıl yapılır göstermiş
“İşte böyle. tamam şimdi başlayabilirsiniz.” demiş öğretmeni
Küçük çocuk bir öğretmeninin yaptığı tabağa bakmış bir de kendi yaptığına
Kendi yaptığı tabağı daha çok beğenmiş.
Ama bunu kimseye söylememiş
Hamurunu tekrar top haline getirmiş
Ve öğretmennikine benzeyen bir tabak yapmış
Bu derin bir tabakmış
Çok geçmeden küçük çocuk beklemeyi öğrenmiş,
İzlemeyi de.
Öğretmeninkine benzer şeyler yapmayı da
Çok geçmeden kendine özgü şeyler yaratamaz olmuş.

Daha sonra küçük çocuk ve ailesi
Başka bir şehirde
Yeni bir eve taşınmışlar.
Ve küçük çocuk başka bir okula gitmek zorunda kalmış
Bu okul diğer okuldan daha da büyükmüş
Ve dışarıdan içeriye açılan bir kapısıda yokmuş.
Oldukça büyük basamaklardan çıkmak zorundaymış
Sınıfına ulaşmak için bir de uzun bir koridordan geçemke zorundaymış
Daha ilk gün,
Öğretmeni ” Bugün resim çizeceğiz ” demiş
Küçük çocuk çok sevinmiş.
Öğretmeninin komut vermesini beklemiş.
Ama öğretmen hiç bir şey söylememiş
Sadece sınıfın içinde, öğrencilerin arasında gezinmiş.
Küçük çocuğun yanına gelince,
“Resim çizmek istemiyor musun? diye sormuş.
“İstiyorum” demiş küçük çocuk “Ne çizeceğiz?”
Öğretmeni “Buna sen karar verceksin” demiş.
“Nasıl çizeceğim?” diye sormuş küçük çocuk.
“Nasıl istersen öyle” demiş öğretmeni.
“Hangi renkle boyayacağız?” diye sormuş küçük çocuk.
“Hangi renkle istersen onla ” demiş öğretmeni.
“Eğer herkes aynı resmi çizerse, aynı renkle boyarsa, kimin yaptığını nasıl anlayabilrim? ” demiş öğretmeni.
“Bilmiyorum” demiş küçük çocuk.
Ve pembe, portakal rengi ve mavi çiçekler yapmaya başlamış.
Yeni okulunu çok sevmiş.
Ön kapıdan sınıfa bir kapısı olmasa bile!

Kaynak ; Helen E. Buckley (internet)

Bu yazı bu gün 1 defa, toplamda 371 defa okunmuştur. (Sayaç başlangıç tarihi : 25.11.2009)