İbrahimî’nin Putları – İbrahimî Feyzullah Yalçın (Özgün Yazı)
İbrahimî, İbrahimlerin çok olduğu bir beldede dünyaya geldi. Dedesinin adını verdiler: İbrahim. Aslında dedesinin değil atasının adıydı bu. Yâni Hz. İbrahim’in. İbrahim, isminin sonuna, isminin baş harfini kopyaladı. O “i”nin noktasını aldı, başına bir takke geçirdi o “ i ” oldu “ î ”. O “ î ” ne demekti peki? O “î”, İbrahim, İbrahim’dendir demekti.
İbrahim kimdi?
Yıldız, ay, güneş… Batan şeyleri sevmezdi İbrahim. Nice bir hasret-u hicrândan sonra tevellüd etmiş oğlunu, biriciğini, emeğini, eserini, sevgilisini Allah’ına kurban edebilendi İbrahim. İbrahim; Emîn-i vahiy, Kâf-ı Levlâk Hz Muhammed Mustafa’nın, ayak izlerine varıncaya dek şekl-u şimâlen kendisine en çok benzediği idi. Mağaraya gizlenendi İbrahim; bebekliği, çocukluğu mağarada geçendi İbrahim. Çocukluğunda, kimseyi görmemiş, bir şeyle tanışmamış olandı İbrahim. Babası Azer’e ısrarla Rabbini soran, bunun içün babasından tokat yiyendi İbrahim. Annesine “Rabbim kim?” diye sorandı İbrahim. Çok soru soran, çok soru soranların en hayırlısıydı İbrahim. Babası, yaptığı putları satması için onu çarşıya gönderdiğinde; “kimseye ne zarar, ne yarar sağlayan bu putlardan almak isteyen var mı?” diye bağırandı İbrahim.
Putları kırandı İbrahim.
Kör dillere destan, ocağına günlerce odun taşınan alevgîr bir ateşe atılandı İbrahim. (öyle bir ateş ki, üzerinden geçen kuşları kebaba çevirendi.)
Ateşte yanmayandı İbrahim. Alevleri, gül-u gülistâna çevirendi İbrahim. Alevlerin içinde Nemrut’la konuşandı İbrahim.
Süryanca konuşan, İbranca bilendi İbrahim. Kaddum ile sünnet oldu; sünnet olanların ilkiydi İbrahim. Kulaklarını deldirenlerin ilki olan Hz Hacerin kocasıydı İbrahim.
Hacer’i ve İsmail’i belde-i Haram’a bırakandı İbrahim.
Sedum ve Amûre (Sodom ve Gomore)’de malı talan edilip esir alınan Lut Peygamberi, 318 askeriyle kurtarandı İbrahim.
Konuk konuklayanların ilki, medeniyetin merkeziydi İbrahim.
Kâbe’yi yapandı İbrahim. Mekke hareminin sınır taşlarını dikendi İbrahim. Atı ehlileştirip binen Hz İsmail’in babasıydı İbrahim.
Saçlarını tarayanların, ayakkabı giyenlerin, musâhafa yapanların, alından öpenlerin ilkiydi. Beyaz saç tellerini vakâr bilip, “Yarab, vakârımı arttır” diyendi İbrahim.
Cömertti, cesûrdu, vakardı, mütevâzıydı İbrahim. İyi niyetliydi, misâfirperverdi Rabbine musahhardı İbrahim. Elhâk, kendini Rabbine adayan, Rabbinin rızâsını arayan, Rabbi için nefes alıp verendi İbrahim…
Şerefliydi İbrahim!
Ve sen İbrahim’den geldiğini söyleyen İbrahimî, utanmalısın. İbrahim’den geliyorsan, İbrahim’e benzemen gerekmiyor mu?
Vakârın nerede Ey İbrahimî? Cesâretin nerede Ey İbrahimî? Baltan nerede ey İbrahimî, baltan!?
İbrahim, kendisinde kendinden bir şey bırakmamış, Rabbiyle dolup taşmıştı; sen neyle dolup taşıyorsun ey İbrahimî?
Sen İbrahimî, benliğinle dolup taşıyorsun; ben yaptım! Ben ettim! Ben! Ben! Ben!…
Evet sen İbrahimî, sen!
Sen nesin!? Ne kadarsın!? Neye ne kadar sâhipsin!? Kendinin kaçta kaçı senin, kaçta kaçı sensin!?
İbrahim putları kırandı. Sen neden kıran değil, putları yapansın ey İbrahimî?
Putum yok, put yapmıyorum mu diyorsun!?
A İbrahimî, put dediğin yalağuz mermerden, taştan hamurdan heykel değildir ki!
Put, tanrılar tasarlamaktır. Yapma-çakma tanrılar…derme-çatma ilâhlar… Put bir şeyde kaybolmaktır. Put, kayıtsız-şartsız kendini bırakmaktır. Put, içine girmek, sığabilmek, sığınabilmektir…
Ey İbrahimî, sen kelimelerinin iflâh olmaz hayranıysan; elindeki kalemin, putun değil de nedir!
Nefsine tek bir zorluk çıkarmıyorsan; keyfin senin putun değil midir!
Düşüncem, zekâm deyip duruyorsan; Ey ibrahimî başın, senin putun değil midir!
Ey İbrahimî,
İbrahimlik, evvelemirde kendi putunu kırmaktır. Putunu kırmadan, ruhunu yontamazsın.
İbrahim gibi kendi mağarana çekilmelisin. İbrahim öğrenmediği için bilmiyordu; sen unuttuğun için bilmemelisin. Mağarasında İbrahim’in emziği de yoktu, o sağ baş parmağını emerdi. Sen de ya İbrahimî, mağaraya emziksiz, eşyasız gir.
Facebook girişiniz ile yorum yazın: